დილის სუსხივით ამეკიდა
უაზრო "წიკი"
ახლაც დამყვება და მიყინავს
ჯერაც სველ თითებს.
მოგონებების აბდაუბდა
ნაწნავებს იშლის,
და წარსულიდან მეფის ნაცლად
სუსტ როლებს ვირგებ.
თოვლიან დილას დავუკუჭე
თეთრი პერანგი
და სადღაც გულთან ერთი ღილი
ჩემთვის ავწყვიტე,
არაფრისმთქმელი მოგონება
ხესთან მივაბი
და ვუცდი როდის გაცივდება
მერე დავიზღვევ
დილის სუსხივით აკიდებულ
უაზრო "წიკებს"
ანდაც პეშვებით გადავივლებ
სხეულზე ცივ წყალს,
მერე არაფერს აღარ ვიტყვი
უბრალოდ სიტყვებს
ჩავიგუბებ და ოცნებების
დავიწყებ რითმვას.