ვიცი, რომ კალამი ვერ იტყვის სათქმელს. ისიც ვიცი, რომ ვერც ეს ფურცელი დაიტევს აზრებს, სიტყვა ვერ ჩასწვდება გრძნობის უხილავ ძაფებს რომელთაც შენამდე მოვყავარ.
        ირგვლივ სიბნელეა. ჩემი ამინდია, ცა საშინლადაა გაშავებული თითქოს გაძარცვულია ყოველგვარი  სინათლისაგან. მიყვარს ასეთი განთიადი დილა ისეა დამძიმებული თითქოს ვეღარც ვერასდროს ინათებსო.
        ყველაფერი ისე უხდება ერთმანეთს, რომ არ დავწერო არ შემიძლია. წვიმს ჩუმად, უხმაუროდ. წვიმის წვეთები გადაღლილ არე-მარეს ჩამოარეცხავს სევდით დამძიმებულ ამბებს... მუსიკა სურნელებას შეაფრქვევს მძიმე ცხელ ჰაერს... ჰაერი გაიჟღინთება საოცარი ფერის ჰანგებით, ერთიანად დამძიმდება და თავზარდაცემული ჩემს წინაშე ჩამოსაქცევად გაემზადება. ნოტები ხარბად შეესევიან მის სიცხისგან გამომშრალ ნაწილაკებს, მუსიკის ფერები დახატავენ ჩემთვის ნაცნობ სახეს. ყველაფერი გაშავდება, ყველაფერი გაშავდება მწვანედ.
      ნიავი დაუბერავს, ცივი სიო გამიგრილებს სულს. მომიყვება ათასნაირ მითს შავ-თეთრ ცხოვრებაზე, მძიმედ მოსასმენ უსიამოვნოდ დახორკლილ ისტორიებს. ადამიანების მიერ გახევებულ ამაოებაზე სიცარიელით, რომ ავსებენ სივრცეს. მე კი შენზე ვუამბობ მას, შენ საოცარ ღიმილზე, ვერაფერი, რომ ვერ შეედრება დედამიწის ზურგზე. შენს უძირო თვალებზე სამუდამოდ რომ დაგკარგავენ მწვანე მარადისობაში. ასე მის უსასრულობაში დაკარგულ მოუყვები თუ როგორ მიყვარს მწვანე ადამიანები. მოუყვები იმაზე, რომ გაზაფხულივით ლამაზი ხარ. იმ გაზაფხულივით სიცოცხლის ძალას რომ შთაბერავს ყოველივეს მის ირგვლივ, იმას თუ რაოდენ დიადი შენი სადა სილამაზე, ყველაფერი როგორ უფერულდება მის ირგვლივ. იქნებ სწორედ ეს უბრალეობა მიყვარს მე შენში.
      ახლაც ასე ფერმკრთალდება განთიადი შენი ’’სიმწვანის’’ წინაშე. მზის სხივები მართმევენ ფიქრის უკანასკნელ ხაზებს... ცოტაც და ინათებს...  ისევ ინათებს მწვანედ.