მე ის ნივთი ვარ უმოწყალოდ, რომ მიატოვე,
ქარიან ღამეს, წვიმის თოვლში, ეულად მყოფი,
ცაში ვარსკვლავთა ქორწილია, ჭექაა მოწმე,
მე ის ნივთი ვარ, რომ დატოვე სევდიან თოვლში.

შენ ალბათ მალე მისთხოვდები, იმ ვიღაც სატრფოს,
ჭიქა-ჭიქაზე აივსება ალადასტურით
და მე ვიქნები ერთადერთი ტაძრის ბაქანზე,
ჩუმი ტირილით, ჩუმი სევდით ეულად მდგომი.

რა ვქნა თუ ბედმა მიღალატა, ფიქრი გამექცა...
რა ვქნა თუ მართლა გაიყარა ჩვენს შორის გზები
და მაშინ მართლა დაიმსხვრევა ჩემთვის ყოველი
ანთებულ სანთლად დავილევი იქვე ეული...