ყოველ საღამოს,
როცა ბნელი ეშვება ფარდა,
შენ ჩუმად უმზერ ვარსკლავებით მოქარგულ ზეცას,
დრო ისე გარბის,
უკან წამით არ იხედება
და შენი მზერა
ვეღარ მალავს დარდსა და წყენას...
შენ ყოველ დილით
ჩუმად ანთებ იმედის სანთელს,
ბედს არ ემდური
და განსაცდელს არ ემალები,
შენ ჩუმად დარდობ
და არავის არ უმხელ სათქმელს,
მაგრამ ვერაფრით
ვერ მალავენ სევდას თვალები...
შენ ირონია აიფარე ბაგეზე ფარად,
თუმც შიშით უმზერ
დაღამებას და გათენებას,
(ვინ იცის ხვალე
რას გიმზადებს ბედი საჩუქრად)
და შენი მზერა
ვეღარ მალავს ბედის სამდურავს...
ყოველ საღამოს,
როცა ბნელი ეშვება ფარდა,
ღამის სიჩუმე,
როცა მოსავს შენს იმედს ნისლით,
შენ ჩუმად უმზერ
სიბნელეში ჩაძირულ ქალაქს
და ეძებ პასუხს,
პასუხს ეძებ ათასი კითხვის!!!!