/ორი  ამონარიდი  პოემიდან  ,,ურჩხულის  აგონია''/
                                                                       

ა ხ ა ლ ი    ბ ა ზ ა ლ ე თ ი ს 
      შ ი შ ნ ე უ ლ ი    მ ო ლ ო დ ი ნ ი ს ა
....................................................................

ხოცეს  და  ხოცეს
      ( ხოხბებივით!..)                     
              ძმებმა  -  მოძმენი...
იდგნენ  გარშემო 
      მთები  -
              ამის  უტყვი  მოწმენი...

უნდა  გუშინდელ  ისტორიას
          გადამოწმება?!.
ვეღარ  უშველეს  შვილებს 
          წმინდა  დედის  ლოცვებმაც...

მას  მერე  -
        დღემდის  - 
                არ  ჩერდება           
                        სიკვდილის  კალოც...
-  საფლავთა  ზედა
        კვლავ 
                (კაენის!..) 
                        ყორანი  ,,გალობს’’...

აწ  საქართველოს  -
          დედას  მგლოვარს  -
                  მიწყივ  რომ  წვალობს  -
შენ  მოეც  მადლი 
        და  ნუგეში  -
                დიდო  უფალო!!!
რადგან  არ  არის  საქმე,
          ვით  ჩანს ,
                    ისე  უბრალოდ...




შ უ რ ი ს ა    დ ა    ღ ა ლ ა ტ ი ს ა   
........................................................   


...  რაც  მაშინ  შურმა  აიშვა  თავი!..
-  რაღა  აიშვა?!. 
                          -  მთლად  აიწყვიტა!..
და  ის  ყასიდიც  დაირღვა  ზავი
სინდისნამუსთან, 
                              რიდთან, 
                                                სირცხვილთან...

,, -  ვით  იმღერეო  უჩემოდ!..’’  -
                                                      ერსაც
შეჰკადრა  რიხით  ავ-კადნიერით
( თვით  კრავის  ტყავში  გახვეულ  მგელსაც
შეაცბუნებდა  ალბათ  იერით!..)...

ბილწი  იფარა  სიცრუე  ფარად,
მისივ  აისხა  ჯავშან-აბჯარი...
ფრთაც  ლიზღ-ბეზღობის  ლაღად  გაშალა
და  ღალატთანაც  იფსკვნა  მსწრაფლ  ჯვარი...

და  კიდევ  ერთხელ  - 
                                    ეს  მერამდენედ!..  –
გაიჯეჯილა  კაენის  გენმა!..
-  ძმად  გაეფიცა  მტერს 
                                        შინამტერი
და  დედას  ქართვლის 
                                      კვლავ  დასცდა  გმინვა...

და  აქამომდის 
                          ხატებს  და  ტაძრებს
ვეღარ  აშრება  ცრემლი  იმ  დედის,
იმსაახალწლოდ  შეკერილ  ძაძებს
გაუხდელად  რომ  ატარებს  დღემდის...

და  დღემდის 
                          ხეზე  არ  ჯდება  მწყერიც...
დღემდის 
                  არც  ყორანს  უცვლია  ფერი...
შურიც  - 
                ზნემწირთა  მარადი  მღერი!.. -
კვლავ  უკეთურით  ერთობა  მღერით

(რომელიც კვლავაც  მტერს  ალხენს  ოდენ!..)
-  მძლავრობით 
                            ყოვლთა  კეთილთა  ზედა...
და  კვლავ  ავს  უგრძნობს  გული...
                                                        და  ჰგოდებს
შავგაუხდელი  ქართველი  დედა...