მოდუნდა საბელი, აბსურდი მეჩვევა_
და აღარ მაღელვებს ყოფის ანემია,
ჩვეულ ინფექციის მწუხარე ფრაგმენტად
მაწევს ნაცრისფერი კედლის არითმია...

ალბათ ვენაღვლები ისევ დეპრესიას,
უჩემოდ ვერ ძლებს და რაც გინდა ის ქენი,
ძვლებამდე აღწევენ ნაცნობ ნაკუწებად
უკვე ძველისძველი ახსნილი შიშები!

ისევ არა უშავს, კედლის ორნამენტის
ერთსა და იმავე თხრობას ვეგუები,
სიგარეტს კი მოსწონს დამამშვიდებელი
რუხი წინაღობის როლი გახედნილი...