ხელით შეეხებოდი...
დერეფნის კუთხეში, ფანჯრის რაფაზე,
უხეში სანიტრის ხმაში,
წამლების სუნით გაჟღენთილ ჰაერში.
ყველგან იყო სიკვდილი.
თავბრუ ესხმოდათ წუთებს, გალეშილს.
სასუნთქი აპარატის სადენებმა,
ვენაში შეყვანილმა სითხემ
დრო გადაახვიეს,
ქარი კი მოთქვამდა რექვიემს.
მოგონებები აემღვრა აზრაილს, ალურსულს,
ალურსმულ, სისხლნადენ ჰაერში,
ხმაში, სივრცეში, დროში,
დათალხულ დროშით,
იგრძნობოდა სიკვდილი.
პულსივით ისინჯებოდა,
ძუ მგელივით იდგა,
ღიმილებს აცლიდა აქერცლილ ტუჩებს.
ღრუბლებს შეერია ბოლო ამოსუნთქვა.
გათენდა.
..
დერეფნის კუთხეში, ხატებთან,
მუხლმოყრით მოთქვამდა ქალი,
სიკვდილს და გარიჟრაჟს ებრძოდა,
ღამეს ათევდა,
ღამეს, რომელიც აღარ გათენდა.