ფრაზებს უნდებათ ისევ შენი სუნთქვის შეგრძნება,
სოფლის პეიზაჟს გაურანდავს ჩემი სიზმარი,
მოიცა გითხრა ჩვენს ეზოში როგორ ენთება
ყოველ ცისმარეს ზამბახების ველური ზაფრი...

როგორ ეხება ღამის პერანგს წავკისის დილა,
და როგორ მიდის უშენობის ნედლი სურნელი,
არ მომისმინო, მე მხოლოდ ვცდილობ რომ გადაივსოს
ამ სტრიქონებით უშენობით სავსე ფურცელი!

დამსკდარი ტერფით ბალახებს ვსუსხავ,
და მკერდში გული ისევ ჯიქურ მანიფესტირებს,
დღეს უშენოა ისევ სუფთა წავკისის დილა-
სცივათ ჩემს ლექსებს და უშენობა ნედლი მოუსხამთ!