სხვის სამყაროში ხეტიალმა უკვე დამღალა,
სხვისი თვალებით ყურებასაც მადლი არა აქვს,
ადგილს ვეძებდი დამენახა ძლიერ პატარას,
ბუნება სრული, დაკარგული დრო რომ არ ახლავს.

გიყურებია დილაზე
განთიადისთვის,
ის მოლივლივე
წითელი ზოლი
კვალს რომ დაამჩნევს,
იქ ეგოისტის ვნების,
აქ ფუჭ ოცნების
უძირო ფსკერის,
ზღვას გადაივლის,
სითბოს დატოვებს.
. . . . . . . . . . . . .
მაგრამ ვერ ნახავ
საცალფეხო გზას,
და ვერ გაივლი,
თუ არ განიცდი,
თუ იფანტები,
თუ არა გჯერა,
რომ სიყვარული,
განსაცდელის ჟამს,
შენ არ დაგტოვებს.
. . . . . . . . . . . . .
მოგზაური მარტოსული
დაჭრილი ვნახე მტრისაგან,
მოუყვებოდა ბნელ მხარეს,
ვერ გაგებული ღვთისაგან.

ხედავს, იქვე ორეული
სულის ჩრდილში იმალება.
მისი გადარჩენისათვის,
სიკვდილსაც არ ერიდება.
მოდის უხმოდ
სანთელს ანთებს,
ანახებს რომ ელოდება.