ოხ როგორ მინდა შენი ხელები ჩემს თმებში დარჩეს,
და არ გინდოდეს არასოდეს აქედან წასვლა,
ნუ გამისწორებ შეცდომებს, ვინ იცის როდის
ძლივსდაწყებული ეიფორია გათავდეს, გაქრეს...

ვინ იცის როდის შენი მხრები აღარ შემეხოს,
და ზურგში დანა არ დავამადლო უმადურ ლოდინს,
მოდი, დარჩი და დაივიწყე ნორმირებული
ამ ნაცრისფერი დღეების ნაჩვევი შფოთი...

მოდი და დარჩი, შენ ხომ არასდროს არ მოგიდია
ჩემს საფეთქელზე ეგ თბილი შუბლი,
მერე გავიდეთ მზიან ღამის უზმო ღრუბლებით
და არასოდეს არ გამიშვა ხელები, მოდი...

მოდი გათენდი შენებურ სტროფად,
და სანამ აქ ხარ , არ აიღო ბოლო აკორდი,
მოდი დამადე თავზე ხელები_ იქნება მინდა
გავხდე მაგ შენი პოეზიის შეშლილი ლოთი...