კარგად გადაწიეთ ფარდები და
კარგად მოუსმინეთ დილის სიოს,
ფარდებმოღეღილი ფანჯრებიდან,
ისევ ზამთარი და თბილისია.

ძაღლის გაბმული და მგლური ყეფა,
კვამლი საკვამურებს ისევ ახრჩობს,
ვიღაც გულმოდგინედ ნაგავს ქექავს,
ვიღაც ცრემლიანი ეძებს სარჩოს.

ქუჩის კუთხეში კი ქალი ბავშვით,
ქუდი ხურდებით და მანქანების
რუხ ბოლს კორპუსები ჩაუხარშავს,
დაუღალავად რომ ქაქანებენ.

მიწა უთოვლობით დასნეულდა,
ქალაქს არ ატყვია ნატამალი
სუნთქვის, როცა ფილტვებს ქარი უნდა,
ქარი საკუთარ თავს გადამალავს.

შესვენებებით და წყვეტილებით,
ჰაერს ბოლომდე რომ ჩაისუნთქავ,
ფარდებს შეასწორებ წყენით კვდები,
ძველი წელი ხარ და ახალს უთმობ,

თორმეტ სხვადასხვაგვარ გზაგასაყარს.
მერე გული გწყდება გადარიე
ცდილობ შეცვალო და გარდასახო.
ძველი თბილისი და ...

ზამთარია,

ისევ შეუცვლელი რეალობით.