ვაჰვუ, მესერბუნ!
დაგლეჯილ ფურცლებივით ღრუბლები აინთო,
თითქოს ცას, თავდახრილს, თვალები ჩაესისხლა,
უძლურების განცდამ არც იგი დაინდო:
დაღვრილ სისხლს მეწამულ ფერებს დაესესხა.

ვაჰვუ, მესერბუნ!
მზე ამოვიდა, თითქოს აივანზე...
მზეო, რა პასუხს სცემ ამდენ ოცნებას, დალეწილს?
გაწითლდა, შეიფაკლა და აილანძა.
სიცოცხლის ზიზღით სიკვდილს დავეძებ.

ვაჰვუ, მესერბუნ!
ღია თვალები, დარჩენილი ყორნის ამარა,
ტკივილიანი და ომით დაღლილი,
ტყვიამ რამდენი ”მე” დაასამარა,
რამდენი შეგრძნებაა დახვრეტილი, ტყვიადახლილი.

ვაჰვუ, მესერბუნ!
შიშის კანკალით ველოდები ყოველ ზაფხულს და ყოველ გარიჟრაჟს,
და ეს შიშია... თუმცა, რა შიში?!
ეს განცდა მარტო შიშსაც არ ნიშნავს,
გრძნობის, ოცნების გზნება - ჰაშიში.

ვაჰვუ, მესერბუნ!
ღმერთო, ამას შეგთხოვ ოდენ, შემინდე,
მე თუნდ დამსაჯე, ჯოჯოხეტის მწველ მზით დამწვი და
ჯერარნახული ვარვარების ცეცხლი შემინთე,
ოღონდ ჩემს თვალწინ საქართველოს არტერიას ნუღარ გაწყვიტავ!

ვაჰვუ, მესერბუნ!
მზე ამოვიდა, თითქოს აივანზე...
თვალამღვრეული ცა გიჟს გავს...
უკვე მერამდენედ ავილანძე
და რახანია ვუფრთხი გარიჟრაჟს!