ღვინოს რად სვამო - მეკითხები, შე დალოცვილო,
ნუთუ ვერ ჩახვდი ჩემს ხასიათს ბოლომდე შენა,
თავად მითხარი -  სხვა წამალი არის კი რამე?
რომელს შეეძლოს დარდიანი გულის მორჩენა.
 
ეჰ! ეს ცხოვრება ჩემო კარგო ჭრელია ძლიერ,
ზოგისთვის ტკბილი და ზოგისთვის უზომოდ მწარე,
როგორ არ დავლევ?! - არაკაცი მიწას ჰტკეპნიდეს,
ხოლო მის ფეხქვეშ პატიოსანს ჰქონდეს სამარე.

როგორ არ დავლევ?! - გაჭირვებულ კაცს
დალხინებული ფეხს რომ აჭერ ზედ ჭრილობაზე,
რა დროს სმააო მეტყვი ალბათ,
მე ყოველთვის პასუხს ვაგებ ჩემს ზრდილობაზე.

შუა ჩავდექ ვსინჯე მრავალჯერ - ორივემ მცემა,
მცემეს და ხედავთ - უკვე ფორთხვით დავიარები,
ისევ დუქანს მივაშურე დალურჯებულმა
და ჭიქა ღვინით მოვიშორე ნაიარევი.

და მე თუ ვლოთობ ისევ ისე ხალხის ბრალია,
სიფხიზლისათვის მგონი უკვე აღარ მცალია,
ნასვამი კაცი ამ ცრუ სოფელში შენ გიკვირს თორემ
სულ არ უკვირდა იეთიმ გურჯს და ომარ ხაიამს.