КОШКА

Кошка в крапиве за домом жила.
Дом обветшалый молчал, как могила.
Кошка в него по ночам приходила
И замирала напротив стола.

Стол обращен к образам — позабыли,
Стол как стоял, так остался. В углу
Каплями воск затвердел на полу —
Это горевшие свечи оплыли.

Помнишь? Лежит старичок-холостяк:
Кротко закрыты ресницы — и кротко
В черненький галстук воткнулась бородка.
Свечи пылают, дрожит нависающий мрак...

Темен теперь этот дом по ночам.
Кошка приходит и светит глазами.
Угол мерцает во тьме образами.
Ветер шумит по печам.

1907


კატა


სდუმდა ძველი სახლი, ვით სამარის მიწა.
სახლთან, ჭინჭრებს შორის, ბინადრობდა კატა.
გაივლიდა ღამით სახლის ღია კართან
და მაგიდის ახლოს გატრუნული იწვა.

დგას მაგიდა ისე, როგორც იდგა. მორჩა,
დაივიწყა უკვე რა ხანია ყველამ.
სადაც სანთლის ალი ციმციმებდა ძველად,
ახლა მხოლოდ ცვილის ნაღვენთიღა მოჩანს.

გახსოვს? უცოლშვილო მოხუცი წევს მარტო:
მშვიდად თვალდახუჭულს აკრავს მკრთალი ფერი
და შავ ყელსახვევში აბურდვია წვერი...
ჩამოწოლილ წყვდიადს სანთლის ალი აკრთობს...

ახლა ღამით სახლში სიბნელეა, ხოლო
კატის წყვილი თვალი ელავს, როგორც დანა.
კუთხეებში თითქოს აჩრდილები დგანან.
ქარი საკვამურებს ახმაურებს მხოლოდ.