თოვლი...
ათასჯერ  მოსმენილ  ზღაპრის
ათასმეერთედ  კვლავ  მონატრება...
მოირბენს  მზერა  შორეულ  აპრილს
და  თვალს  კვლავ  ცრემლად  შემოადნება...

თოვლმა  დაგმანა
სივრცის  კედლების
ყველა  ბზარი  და  ყველა  ნაპრალი
და  აღარსაით  ისმის  ვედრება
თოვლში  ტყვექმნილი  და  შესაბრალი...

მოდი  -
წაჰგვარე  გულს  მონატრების
ნიჭი  ამაო  -  სევდის  მომფენი!..
ტოტებს  უწვდიან  თეთრი  ჭადრები
ფარფატა  ფრინველთ,  ცით  ჩამოფრენილს...

თოვლი...  -
ათასჯერ  გახსნილ  ჭრილობის
ათასმეერთედ  კვლავ  გაარჯლება...
ახლად  შეფიფქულ  ლილო-ჭრილოებს
მკერდი  ხელახლა  დაეხანჯლებათ...

გადამსხვრევამდე  წელში  გადახრილ
ხსოვნას  ახალი  თოვლი  ედება
და  ნატვრის  ხესაც  სუსხი  გადახრავს
ვიდრე,  ან  თოშით  გადაბერდება,

მოდი  -
წაჰგვარე  სულს  მიუწვდომლის
მიწვდომის  ნდომა  -
ყოვლის  წამგვრელი,
ყოველ  ნაბიჯზე  ისევ  თუ  თოვლი
მიხერგავს  სავალს  ზვავით,  ნამქერით!..

თოვლი... –
ათასჯერ  აბნეულ  გზებით
ათასმეერთედ  ისევ  ხეტება...
ჟამიც,  ჩვეული  ჟინით  და  გზნებით,
ჩემს  ნაფეხურებს  მიეხვეტება...

მინდვრის  ყვავილთა  ფერფლს  მიამტვერებს
დავიწყებისკენ  ქარი  ჭკნობათვის...
და  ნამტირალევ  ტირიფთა  ტევრებს
სიმძიმე  თანგავს  თოვლის  ნობათის...

მოდი...  –
წაჰგვარე  გულს  სინანულის
ნიჭი  -
მარტოდენ  ტანჯვათ  სათავე !..  –
ძველ  წყლულთა,  ცეცხლით  -  ძლივს  მინავლულით,
კვლავ  და  კვლავ  ახლად  ამომშანთავი!..

თოვლი...  –
ათასჯერ  ნანახი  სიზმრის
ათასმეერთედ  ისევ  ზმანება...
ხსოვნას  დანამქრულ  გზებზე  რომ  ისვრის,
როგორც  კი  წარსულს  აემგზავრება...

სითეთრეს  ისევ  უჩუმრად  ფქვავენ
ღრუბლები  -  ზამთრის  ცის  გელაზები...
და  სიმარტოვის  სიგულქვავესაც
დუმილის  მტვერი  რთავს  განაზებით...

მოდი...  –
წაჰგვარე  სულს  დაეჭვების
ნიჭი  -
სისხლისგან  ძარღვთა  დამშრობი
და  დააბრუნე  მთვარის  ეჟვნებით
მზისფერი  ეტლი  ჩემი  ბავშვობის !..

                                იანვარი,      1973