ოცნება, ფარფატა ფარვანის მსგავსი,
ატუსულ ფარდათა მიღმა მიაპობს ჰაერს.
ცავ, სისხლი გასვი,
სისხლი ოცნების და მზის.
სისხლებს ამნაირს,
დადენილს მრავალი დამღის.
ჩამორეცხს ქვიშა,
დროდმოსული
და დაემხობა ათასი ნიშა,
ფიქრები დამღლის, ქაოტური,
შენამდე გზები.
სხვა არა მიშავს,
ვლექსმწერლობ გზნებით
და იმ ძველ საყდარს
სადაც უწინ სანთელს ანთებდი,
თეთრ თოვლს ჩამოვრეცხ ცრემლის წვეთებით,
ოცნების სისხლით განვიბანები.
არ მენატრები!
მაგრამ დახშული ფარდების ჟინი,
ჟინი ნიღბების და თამაშების,
სცენას რომ ადრი...
შენი ფიქრების "გარეთ" და "შინი"
შენთან მომიყვანს სიკვდილზე ადრე.