ჩემო ბატონო, მერამდენე ილევა ღამე,
ეს მერამდენე გარიჟრაჟის კიდეებს გავცდი.
კვლავ სიმარტოვით ამოივსო სულის ფიალა
ამ ფიალასაც, როგორც წინას, ბოლომდე დავცლი...
და შენ კი სარკევ, მიპასუხე, ეს მერამდენედ,
ეს მერამდენედ მოჩვენებად შენში ვმკვიდრდები?
სინანულები მიათრევენ ალეწილ სახეს,
კოცონზე წვავენ მინის სხეულს მზის შეგირდები.
სევდის ფიალის ამოშრობას თქვენს გვერდით ვუცდი
და ბეწვის ხიდზე დაკვირვებით ვადგამ ნაბიჯებს.
ჩემო ბატონო, მანუგეშეთ, გთხოვთ, რაღას უცდით?!
თქვენი დუმილი უსათუოდ მეც გამაგიჟებს...