ყოველთვის,  როცა  დაჰბერავს  ქარი
          და  ნისლს  მთებისას  გაიფენს  აფრად,
          ვერხვის  ფოთოლთა  თეთრი  ლაშქარი
          აშრიალდება  უშორეს  ზღაპრად...
         
          ზღაპარი  იგი  მათრობს  და  მხიბლავს
          ძველი  ღვინის  სმით,  უგონოდ,  მძაფრად...
          ...  ...  ...
          ეს  იყო  წინათ...  დიდი  ხნის  წინათ...
          ეს  იყო  ვერხვის  ფოთლების  კვნესა...
                                 
                                          გალაკტიონი,  ,,ვერხვები’’

ბნელა...  უხილავ  კედლებს  ვეხლები...
ვერ  გამოფხიზლდა  გული  ბებერი...
-  ესმის  ,,ფოთლების  კვნესა’’  ,,ვერხვების’’
და  ბორგავს  ციხე  აუღებელი...

აბა,  რა  გითხრა,  როცა  შეგხვდები...
მით  უფრო  ახლა  -  ასე  შორიდან...
(მივიწყებულნი  მოიწყენდნენ 
ჩვენი  ვერხვები...
-  უწყავმა  წყალმა 
ჩაირბინა  იმ  ამბორიდან...)

და  მხოლოდ  ნატვრას 
(თუნდ  წამითაც...) 
თვალის  შევლების
დავსჯერდე  უნდა
იმ  ვერხვებთან,  იმ ჩვენს  ღელესთან,
ლივლივა  თმების,
მკერდის  -  ეკლების,
შენივე  ცრემლი  შეუმჩნევლად  რომ  გისველებდა...
-  ისევ  წვიმებით  ვიდრე  მარტის  (-  გადაუღებით...), 
მოგონებათა  სასაფლაოც  დაიბეკნება...

მონატრებასაც  ვიდრე  უბრად  ბოლოს  მოუღებს
დავიწყებაში  დაბერება  ჩვენი  ვერხვების
და  მეც  ცელიან  მდევარს  მოუღლელს
სადმე  შარივით  გადავეყრები...