მე მეგონა, წყურვილს ლექსით გავიქრობდი,
თავი ისევ ავარიდე პათოსს...
იქნებ მითხრათ, ო, მილედი, რას ფიქრობდით,
ვიდრე ლოგინს გაუყოფდით ათოსს?
როგორ გინდა, სულს ტკივილი დაუამო,
თუ წარსული აწმყოსავით მოსჩანს,
როცა კოცნას გიტოვებდით სამუდამოს,
როგორც მხარზე ამოშანთულ შროშანს.
მერე იყო გზა და დროის მანქანები,
დაშნის წვერით სულ ლექსები ვწერე...
ბოლოს წარსულს გადავწერე დანანებით,
მეხუთედი საუკუნის მერე.
ბოლოს უცებ აირია ყველაფერი
და დავბრუნდი ცივ ფერების გამად...
ჰო, ეს მე ვარ, თქვენი გრაფი დე ლაფერი
ვიკონტი დე ბრაჟელონის მამა!