,,აღმოთქუა გულმან ჩემმან სიტყუაჲ კეთილი და უთხრნე მე საქმენი მეუფესა;
                                                              ენაჲ ჩემი საწერელ მწიგნობრისა ჴელოვანისა.’’ 
                                                                                                                                              ფსალმუნი. 44.1.

ენა შენი, ვითარცა თაფლი გოლუოლისა
                            და გული შენი, ვითარცა ტაძარი სიყვარულისა.....
სიტყვა შენი, ვითარცა ჭეშმარიტება თვალშეუდგამი
                            და სული შენი, ვითარცა ზეცად ფრთა ანგელოზისა...

..........................................და ხან კი ,,მწიგნობრული ჴელოვანება’’
მონიტორული მღელვარებაა!
აწყობილ სტრიქონს ეჯაჭვება შტამპვის მანქანა,
თუმც არა!... უფრო  ტვინის ნეტარებაა!
არაფიქრად მეორე მხარეს, სიტყვას რომ ჭედავს......

მართალს ამბობს, გული სწყალობს,
იმ ერთს მარად დამღერის,
მშვენის ერთა....
სულის ფერთა.....
სიტყვა  მოუწყენელთა.

....................................არაფრობით ყველაფრის მომცველი,
გაუთავებლად რატრატებს, ისე თითქოს და კენკავს.....
ყველა აზრს!
და ბეჭდავს...ბეჭდავს........
არც ის ანაღვლებს,
ვინ?... სად?.... რა?.....ხდება?.......
ან თუ ვერ ხვდება..........
თვალშეუდგამად მაღალია....
სიტყვით  შენდება!

ნიჭად მოგემადლა, ცის საჩუქარია....
თავად შვილია
და თანაც ფუძე- ძირი!
ხეა მსხმოიარე,
ნაყოფთა მომღები,
ძიებით მოუღლელი,
გულდაუშრეტელი....
სიყვარულისფერთა,
უჭკნობთა ყვავილთა
ყველგან  მძებნელი და
სიტყვით მომქარგველი......

.................................ყველა წესი დაცულია!
ვინდოუსმა დაყვინა!.....
დამაცადე,  რესტარტს ვაძლევ!
ნაბეჭდს?.....
,,დე’’-ზე გავჩითავ.......

....და მეუფემ მოიხილა საქმენი ყოველთა სულთა....
და აღხოცა ყოველი ცოდვანი სიტყვიერ  შენანულნი, გულითა......
და განაწესა კეთილნი თავიანთ კეთილთა ადგილთა.....
და ბოროტნი თავიანთ  ბოროტთა ადგილთა........
და ამათ კი,
სიტყვიერ აღაშენნეს და სიტყვიერ დაამხეს სამოთხენი თვისნი....

....................................გამიხსნა.....!
და  ,,დე’’- ზე რომ სულ არაფერია?.....
უბრალოდ  ახალი წესია!

გული -- უფალსა ჩემსა!
                                                    16.02.10.