წალკოტი გაგვიჩანაგა,
რუსმა, იმ ოხერ ტიალმა,
ვეღარას გახდა ქართველი,
ერთზე ცხრა მოდის მტრიანა.

გადაწვა, გააცამტვერა,
გადაწვდა ტყეს და იალაღს,
გრგვინვა და აფეთქებებმა,
მეხივით გადაგვიარა.

მაინც არ გატყდა ქართველი,
ვერ წააქცია მთლიანად,
კვლავ ფეხზე წამომდგარა და
ჩუმად იშუშებს იარას

ცალ ხელში ნიჩბით საფლავებს,
ვით აკვნებს უთხრის ძიანას,
მეორე ხელში დროშა აქ,
შენებას იწყებს მთლიანად.

ძველ ნანგრევებზე ახალს ქმნის,
უკეთესს, განა ძველასა,
ომში დაღუპულთ შვილებსა,
ახალს უჩაღებს კერასა.

რუსო! რამდენჯერ ჩაგვეცი
ხანჯალი ზურგში ტიალა,
ვერ ამოძირკვავ ქართველებს,
ვერ მოგვთხრი ძირფესვიანად.