* * *

დამივიწყებენ?-
როგორ გამაკვირეთ!
მე ხომ დამივიწყეს ასჯერ,
ასჯერვე ჩამაწვინეს საფლავში,
და იქნებ,იქავარ ჯერაც...
მუზა კი,
მუზა ხან ხან ბრმა იყო,
ხანაც ყრუვდებოდა,
მიწაში ღვივდებოდა თესლად,
რათა აღმდგარიყო შემდგომში ფერფლიდან
ვითარცა ფენიქსი, ლილისფერ ზეცად.




* * *

Забудут?— вот чем удивили!
Меня забывали сто раз,
Сто раз я лежала в могиле,
Где, может быть, я и сейчас.
А Муза и глохла и слепла,
В земле истлевала зерном,
Чтоб после, как Феникс из пепла,
В эфире восстать голубом.

***
ბლუზა ლურჯია და თვალები-ციფერი.
არა,მე  სიმართლე,არ მითქვამს,სატრფოსთვის.
ტურფა მეკითხება:-კვლავ ქარიშხალია?
კარგი იქნებოდა,დაგვენთო ღუმელი
დაგვეგო საწოლი,ისევე ორისთვის...
მე კი ვუპასუხე:-,,ნახე,სიმაღლიდან
ვიღაც თეთრ ყვავილებს გვაყრის რა ხანია.
შენ ცეცხლი დაანთე,გაშალე საწოლი
უშენოდ გულში ხომ სულ ქარიშხალია.

***
Голубая кофта. Синие глаза.
Никакой я правды милой не сказал.
Милая спросила: "Крутит ли метель?
Затопить бы печку, постелить постель".
Я ответил милой: "Нынче с высоты
Кто-то осыпает белые цветы.
Затопи ты печку, постели постель,
У меня на сердце без тебя метель".