.

იქნებ გამოგყვე, წამიყვანო ცის იქით ცაში,
იქნებ ამ ჰაერს მოვუჭიროთ მაგრად თასმები,
რომ ვეღარ შეძლოს დაგვაკავოს დუმილის მარშით,
ანდა წესებზე უმოწყალოდ მკაცრი ლაყბობით...
იქნებ წამომყვე, მე წაგიყვან ამ ცის გადაღმა
და კიდევ იქეთ, სადაც ალბათ არის სოფელი,
არა წუთი და არა ზესთა, არა მაღალთა
და არა სხვათა ანუ არის ჩვენი ორღობით
შემოსაზღვრული... ორ_ღობე და ორის სამყოფი
ქოხი, არც ჩალის, არც აგურის ქოხი, არც წნელის.
ცის იქით ცაა, იმის იქით ღმერთის ნათლული
ბუნებაა და არა კაცის ხელით ნაშენი
ედემი, ანუ სადაც წავალთ, არის უსაზღვროდ
მშვიდი, და ჩვენი, მხოლოდ ჩვენი შესაფერისი.
იქნებ გამომყვე, უსიტყვოდ და ისეთი გრძნობით,
რომელიც ორმა, მე და შენ... და... შენ და მე ვიცით...





                                                                                                                                              __თამუნია__