არ ვიცი, რატომ გწერ. ალბათ მომენატრე.
არ გეკითხები, როგორ ხარ. ზუსტად ვიცი პასუხი: ისევე ნაცრისფერ-უღიმღამოდ, როგორც მაშინ, როცა გიცნობდი. ახლა აღარ გიცნობ. და არაფერია იმაზე ცუდი, როცა იმას აღარ იცნობ, ვისაც ადრე იცნობდი. ასეთ ადამიანზე ფიქრისას ისეთი შეგრძნება გეუფლება, თითქოს ნასახლარს უყურებდე; ისეთივე უმწეო და სევდიანი ხდები, ისეთივე ტკივილიან-ჟრუანტელიანი. შენც ნასახლარი ხარ. ჩემი ნასახლარი. შენ იცი, მე ჩემი ნებით არ ვტოვებ სახლებს და არაფერია ჩემთვის იმაზე მტკივნეული, ვიდრე სამკვიდროდან წამოსვლა. მაგრამ ასე მოხდა. აღარაფერი შეიცვლება. ნასახლარი ხარ.
გახსოვს, როგორ გიყვარდა "პატარა უფლისწული"? თუმცა რაღა "გახსოვს", ალბათ ახლაც გიყვარს. არადა ვერაფრით გამიგია - რატომ. თუკი გესმის, რომ მოშინაურებული ყვავილი ყველა სხვა ყვავილზე ძვირფასია, როგორ გახდი ნასახლარი?! შენ მოხეტიალე ხარ და გგონია, ყველა პატარა უფლისწული აგნებს უკან ოდესღაც მიტოვებულ პლანეტას და ყვავილს... მე ასე არ ვფიქრობ. მე მგონია, რომ ყველა უფლისწული ხეტიალისას ხვდება უკან დატოვებულის ფასს, მხოლოდ ნაწილი ბრუნდება უკან და მათგანაც ყველა ვეღარ აღწევს ბოლომდე...
შენ საჰაერო ბუშტი ხარ, ათას ქვეყანას და ათასჯერ ათას ადამიანს რომ გადაუფრენს, შიგნიდან კი მაინც ცარიელია... შენ გგონია, ეს ფრენა მოგაწვდის სასიცოცხლო ენერგიას, გაგიმდიდრებს სამყაროს... ცდები. სასიციცხლო ენერგია მიწაშია, მხოლოდ ფესვებით მოიპოვება. შენ ხეების ცხოვრება ყოველთვის მოსაბეზრებელი გეგონა, მე - არასდროს. მე ვიცი, რომ მათ აქვთ ნიჭი - ყველაზე დიდი ნიჭთა შორის - ისინი ეკუთვნიან ნიადაგს და ბედნიერნი არიან ამით. მათ შეუძლიათ, ყოველი დილა დღესასწაულად აქციონ და ყოველი წუთით დატკბნენ, ამავე დროს, დაითმინონ ათასგვარი ტკივილი და ერთხელაც არ გაუელვოთ გაქცევაზე ფიქრმა... ისინი მოისმენენ ქარის მოტანილ ამბებს და, დამიჯერე, გაცილებით მეტს შეიცნობენ, ვიდრე ფარფატა ბუშტი, რადგან მან არ იცის მთავარი...
შენ გაქცევა ნიჭი გგონია. ისევ ცდები. ნიჭი ისაა, დარჩე და არ მოიბეზრო, სულ იყო და სულ ახალს და ახალს პოულობდე იმ ნიადაგში, სადაც ხარობ.
შენ კი ისევ დაფარფატებ...
და მე მტკივიხარ. ჰო. არ მომშუშებიხარ ჯერ. ალბათ არც მომიშუშდები... ნასახლარში, სადაც ოდესღაც ვხარობდი და საიდანაც ამომძირკვეს, ჩამრჩა ორიოდე ფესვი, რომლებიც ისევე მწიწკნის. ამიტომაც ხარ ნასახლარი და არა ცარიელი ადგილი. მე შენ არ გნანობ და არც გინანებ არასდროს. შენში ვეღარასდროს გავიხარებ, მაგრამ ის ორიოდე ფესვი ზედმეტად ძვირფასია ჩემთვის, რომ გინანო, მითუმეტეს - ცარიელ ადგილად რომ გაქციო...
იქნებ მიხვდი უკვე, პატარა უფლისწულო, იქნებ მიბრუნდი პლანეტისაკენ, რომ ყვავილს წყალი დაუსხა... გამიხარდები. ასე შორიდან გამიხარდები. მე აღარ დაგხვდები, მაგრამ იქნებ სხვა ყვავილი გაახარო. არ მინდა, სულ გაუკაცურდე, მტკივნეულო ნასახლარო, მე შენ ისე მიყვარხარ...
"პატარა უფლისწულს" ვფურცლავ, შენ რომ მაჩუქე დაბადების დღეზე. წარწერას ვკითხულობ - " არასოდეს უყურო მზის ჩასვლას"... და, როგორც არასდროს, ისე მინდა ჩამავალი მზის ყურება...
შენს სურვილს რჩევად მოგიბრუნებ უკან: ნუ გახდები პატარა უფლისწული და არასოდეს მოგინდება მზის ჩასვლის ყურება...
დაბადების დღეს გილოცავ.


                                                                                                    შენი ყვავილი

p.s. ჩემი ამოძირკვისას ეკლით ხომ არ დაგიჩხვლიტე თითები?