შენთან მინდვრებია იალუსი, ჩემთან კი - ისევ ქარია.
მარტმა ყვავილების იარუსი ისევ ერთმანეთში არია.

სანამ გულში ორსულ ფიქრებს წალეკავდი,
დილის სიზმრადმოსულ ვნებას წააგავდი.

შენთან მინდვრებია იალუსი, ლერწმები არასდროს რომ არ უჭკნება,
შვიდჯერ დავიპყარი იალბუზი, მაგრამ ვერ შევძელი შენი დავიწყება.

თურმე ჩამისახლდი აზრაილი, ჩემი გაწამება რომ გინდოდა.
ჩუმი ღამეა, რაღაცნაირი,ნეტა, ამაღამაც მოხვიდოდე.

შენთან მინდვრებია იალუსი, მე კი - მცივა ხელში დამჭკნარი ენძელით,
შვიდჯერ დავიპყარი იალბუზი, შენამდე მოღწევა კი - ვერ შევძელი.

მარტის ბოლოს ისევ გადმოთოვენ, კვირტები როგორც თოვდნენ ადრე.
გამოვცდები ხეებს, ტოტებს, რტოებს, მარტო იმიტომ, რომ გითხრა: ”მომენატრე!”

შენთან მინდვრებია იალუსი, მე კი - სიძნელეებს ვენათლები,
გამოვარღვიე ცათა იარუსი, მარტო იმიტომ რომ, მეთქვა: ”მენატრები!”