რაღაც მინდოდა მეთქვა მთვარისთვის,
კვლავ მიღალატეს მორცხვმა თვალებმა,
მინდოდა მეთქვა ისევ განვიცდი,
რომ მე ველოდი, ის მემალება..

უცნობი ქალი ატირდა ისევ,
ჩემი ხელები სითბოს ეძებდა,
კვლავაც ბნელოდა, კვლავ გავასხვისე
და კვლავ მუცელი ცოდვით ეზრდება..

არ მინდა გავთქვა ჩემი ნათქვამი,
ის უდარდელი ღიმილი გაქრა,
რომ მიწყალობა როგორც ბატკანი,
სპეტაკ თოვლზე რომ თავისთვის დაკლა..

გამომაფხიზლეთ! მინდა ვიყვირო,
მინდა საათი გაჩერდეს ღამით,
ჩემი ქაოსი არ გაიკვირვო,
ვიღაცამ ტაში დამიკრა კრძალვით..

ტკივილი მებრძვის, ძნელია თმენა,
ჩემი ხელები შენს მუხლებს ეძებს,
მე ხომ სიშიშვლის მინდოდა რწმენა
და უდაბნოში უწყლოდ დამთესეს..

კვლავ ღამეს მითევს ხმაური სივრცის
და უმოწყალოდ მებრძვის ნათება,
გამანადგურა და მაინც იბრძვის,
ჩემი ხელები სხვას რომ დანებდა..

მოდი შემკივლე შენს ბოლო ხმაზე,
შეუბრალებლად დამიფრთხე ჩრდილი,
დღესაც ბრძოლაა გოლგოთას მთაზე,
სადაც სამყაროს ქვია დაჭრილი..