სიკვდილზე ფიქრი დამჩემდა ღამე,
უცებ ვიგრძენი მოახლოება,
ნეტავ რა ხდება, მოვკვდები მალე?
გული შეშინდა, მოჰყვა გოდებას.

თექვსმეტი წელი მაჩუქა ღმერთმა,
მან გამასინჯა ცხოვრების გემო,
თექვსმეტი წელი გამზარდა დედამ,
რომ დიდი კაცის სახელით მევლო.

ამ მოკლე ხანში მეწვია გრძნობა,
გრძნობა, რომელმაც განგმირა გული,
მხოლოდ და მხოლოდ მოჰქონდა შფოთვა,
სევდამ და ტანჯვამ მომიკლა სული.

მალე მოვკდები, აღარ ვიქნები,
წავიღებ იმ ქვეყნად გაუთქმელ გრძნობას,
რაღაც ამტკივდა გულის სიღმეში,
ნეტავ როდისღა შევწყვიტავ კრთომას.???

ღმერთო შენ იცი ჩემი ცხოვრება
ქვეყნად არაფერს არ წარმოადგენს,
ჩემი ცოდვები მადევს ლოდებად,
ხელს ჩემს სიკვდილზე ეშმაკი აწერს.

არ მეშინია მწარე სიკვდილის,
არც ჯოჯოხეთის და არც ეშმაკის,
მხოლოდ შიში მაქვს მისი დაკარგვის,
აღარ მცხვენია გრძნობის დამალვის..

სიკვდილის ბოლოს გავბედავ თხოვნას,
რომ დაიფარო ჩემი მოყვარე,
შევწყვიტე ფიქრი, შევწყვიტე კრთომა
ბოლო მოეღო წამებს შფოთვარეს....