არ უნდა ეძებო....ის მისით მოვა....არ უნდა დააკავო, ის მაინც წავა...წავა და რაღაცა ჩაგწყდება....ყოველთვის გემახსოვრება....და ყველანაირ ნივთს მას დაუკავშირებ...ჩავარდები დეპრესიაში, შეიძლება სხვას არც კი დაანახო შენი ცრემლები და ცალკე..სულ ცალკე ხატებთან იტირო..იტირო ტუალეტში..იტირო უაზრო მელოდრამებზე, უვოკალო მუსიკბზე და შენი ნეირონები მაინც მისი სახის აღქმისთვის დაძაბო..შემდეგ გიჩნდება გულის რევის  შეგრძნება ..ილანძღები..სხვებთან და მისგან ზურგს უკან აგინებ და ლანძღავ მას...პირისპირ კი იმდენად ჩვეულებრივად იქცევი, რომ პროტესტის გრძნობა ამინდსაც კი უჩნდება და ტირის ხოლმე...იწყებ მოწევას, შემდეგ ეჩვევი...ცდილობ დაანებო..ან გამოგივა ან არა...თოვლში სულ იმას ფიქრობ..ნეტა ხოარ ცივაო და გულში გივლებს აზრი ვინმე ხოარ ათბობსო...და ამას ამბობ ჩუმად, რადგან უკვე გასულია წელიწადი და შენს გარდა ის აღარავის ახსოვს (შეიძლება საკუთარ მშობელსაც კი) შენ კი კვლავ დაეძებ..თვალით დაეძებ...და გულში გეცინება რომ დაინახო მერე? ? ? ო აქ კი ჩერდები...მერე აღარ იცი...ხო ძნელია...დიაგნოზი ადვილია...კი, რა თქმა უნდა განკურნებადია, მაგრამ...მაგრამ...და მაინ არ მესმის იმ დამიანების, რომლებიც ადვილად იცვლლიან ,,გულის სწორებს?" ნეთა მათ ოდესმე ყვარებიათ..ნუთუ არასდროს არ ნდომებიათ ისე ყვერებოდათ ვინმე რომ ,, დაეკიდათ ეს დედანატირებიმიმართულებები, მარჯვნივ, მარცხნივ, წინ უკან და უბრალოდ ევლოთ ორს
'...და მაიც მგონია რომ არ უნდა ეძებო..ის მაიც მოვა და თუ წავიდა ალბათ არ მოსულა...რაღაცა გასწავლა და წავიდა...კარგია რომ ახლაც გვახსოვს...დაე გვახსოვდეს...ჩვენ უფრო მეტი ვიცით...არ უნდა გაუშვა თუ მოვიდა, მაგრამ არც შეაკავო...ის მოვა ან ოდესმე დაბრუნდება....