დილის ექვსი საათი იყო როდესაც ქალაქის მთავარი გაჩერებიდან მატარებელი დაიძრა. მატარებელში
ორი დიდი ხნის მეგობარი ბიჭი იჯდა და ქალაქიდან მიემგზავრებოდა. მატარებელი უკვე დაძრული იყო,
როდესაც იქ ერთი ქვათახეველი ბიჭი ავარდა და საქმეს შეუდგა. ,,დამეხმარეთ ბიძიებო, დეიდებო, გეხვეწებით.
პურის ფული არ მაქვს" ხალხის რეაქცია სხვადასხვანაირი იყო. ზოგმა სიბრალულით შეხედა პატარას, ზოგს
თვალები აენთო გაბრაზებისგან რადგან ქართველი ახალგაზრდა ბიჭი ითხოვდა მოწყალებას და არა ვიღაც
ციგანი, ცხვირმოუხოცავი ღლაპი. გერონტი და ვასკა ვაგონის ბოლოში ისხდნენ და საინტერესოდ ბაასობდნენ.
ვაგონში ასულმა ბავშვმა კიდევ ერთხელ გაიმეორა თავისი თხოვნა და ბიჭებსაც მოესმათ საბრალო ბავშვის
ხვეწნა. გერონტი წამოდგა და ჩანთაში დაიწყო ჩხრეკვა დაინახა რაა, რომ ბავშვს არავინ ეხმარებოდა. ამის
შემხედვარე ვასკამ მეგობარს მიბაძა და მანაც ჩანთაი ჩხრეკვა დაიწყო. ახლოს მსხდომნი ალაპარაკდნენ თუ
რა კეთილშობილი ბიჭები იყვნენ ვასკა და გერონტი. ბავშვი უკვე ახლოს იყო ვაგონის შუა ნაწილთან და
კვლავ განაგრძობდა ფულის თხოვნას. გერონტიმ როგორც იქნა იპოვა თავისი საფულე და მასში ხელი ჩაყო.
დიდხანს არ უძებნია, სულ მალე ათ დოლ;არიანი ამოიღო და გაამზადა ბავშვისთვის მისაცემად. ამის დამნა-
ხავმა ხალხმა კიდევ უფრო მოუმატა ჩოჩქოლს. ახლა ისინი უკვე ისე უყურებდნენ გერონტის, როგორც
უკვე ბებერი მამალი უყურებს თავისზე ახალგაზრდა და ძლიერს და მისი ჯობნა სურს. ხალხმა ვეღარ
მოითმინა და თითოეულმა თავის საფულეში დაიწყო ჩხრეკვა. სულ მალე, ვაგონის მეორე ნახევარში
მსხდომი ხალხის ხელში ფულის მთები იყო. ხალხი იმას ცდილობდა რაც შეიძლება მეტი ფული მიეცა
ბავშვისთვის, რადგან სხვებისთვის ეჯობდა. ბავშვი კი ისევ თავჩაქინდრული მოდიოდა. უცებ პატარამ თავი
ასწია და სახტად დარჩა. ყველა მას ეძახდა და ფულს უწვდიდა. ბიჭის სიხარულს საზღვარი აღარ ჰქონდა
და ამის გამოსახატად ბავშვი ვაგონის მეორე ნახევრისკენ სირბილით გაემართა. უცებ ვიღაცის ფეხი გამოიწია,
ბავშვი ამ ფეხს წამოედო და ტვინი ძირს დაასხა. ხალხმა ჯერ ბავშვს შეხედა, შემდეგ ერთმანეთს და მხოლოდ
ამის შემდეგ დაინახეს დამნაშავე. ეს წითელ უბნელი ყენია იყო, მათხოვართა მმართველი. შურითა და
მდაბიოობით გამორჩეული ბებერი ქალი.