ქუჩაში არ ჩანს ვინმე ძე კაცის,
მხოლოდ უკუნი, მხოლოდ ქარბუქი
და სევდიანი, აუჩქარებლად
ქუჩაში მარტო მიდის ჭაბუკი.

მიდის მარტო და ამ დროს მის გულში
მხოლოდ დარდია, მხოლოდ უფსკრული,
თუმცა თვალებში კრთის წმინდა სული,
სული  უმანკო, სული ეული.

უცებ შენიშნავს მის წინ მომავალ
და გზააბნეულ ვიღაც სულიერს
და გამოკრთება თვალებში სხივი,
გულიც ამ კაცში ეძიებს იმედს.

მაგრამ ვაი, რომ ამ სულიერმაც
სხვებივით ისევ ზურგი აქცია
და მარტოსული ბავშვის იმედი
ისევ ოცნებად გადააქცია.

ჭაბუკი წყნარად თავჩაქინდრული
ქუჩაში ნელა მოაბიჯებდა.
მისი ფიქრები შორს წასულიყო...
მის გულისწადილს ვერვინ იგებდა...

და ბრუნდებოდა უკან ჭაბუკი,
ყველაფერი კი მეორდებოდა...
ქუჩებში ისევ ნისლი, ქარბუქი...
მზე კი მთებს უკან იმალებოდა.

ქუჩაში არ ჩანს ვინმე ძე კაცის,
მხოლოდ უკუნი, მხოლოდ ქარბუქი
და სევდიანი, მაინც იმედით
ქუჩაში მარტო მიდის ჭაბუკი.