მე მწამს ღმერთის, რომ გამაჩინა მარტო ღამეში ხეტიალისთვის,
მე მწამს, რომ დავიბადე, იქნებ სამყაროში ცვლილებები მოვახდინო,
მე მწამს, რომ ამ ნაგვით სავსე გულში ლურჯად ანათებს სიყვარული.
მე მწამს, რომ მყავს დედა, რომელიც არასდროს არ იტირებს ჩემი თანდასწრებით, რადგან იცის, რომ ძლიერი მგონია,
მე მწამს, რადგანაც მაინც მიყვარს ხალხი, რომლებიც მაგინებენ, როცა ქუჩაში გავდივარ,
მე მწამს, რადგან მაინც მიყვარს მამაჩემი, რომელსაც არასდროს არ უნახავს მისი ნამდვილი შვილი-მშიშარა,
მე მწამს, რადგან შემიძლია ოცნება,
მე მწამს, რადგან მიყვარს მთები,
მე მწამს, რადგან ჩემი ფანჯრიდან მოსჩანს საშინელი ხედი, მაგრამ ამის მიუხედავად დეპრესიაში არ ვვაღდები,
მე მწამს, რადგან შემიძლია ფიქრი მომავალზე,
მე მწამს, რადგან ხშირად თავი ხელოვანი მგონია,
მე მწამს, რადგან მყავს ამელი, რომელმაც ერთ მშვენიერ საღამოს არ მომცა ძილის უფლება,
მე მწამს, რადგან მყავს ეგო, რომელსაც დაავიწყდა ხატვა...
მე მწამს, რადგან არ გავრბივარ, როცა საბრთხე მიახლოვდება,
მე მწამს, რადგან მოწევა არსებობს- ის ჩემი საყვარელი საქმიანობაა,
მე მწამს, რადგან არსებობს თაბახი და გელეული კალამი, მარტოობის შიშის დამარცხებაში მეხმარებიან,
მე მწამს, რადგან მყავს და, რომალსაც არ აშინებს ის, რომ ძალიან ვარ გაყინული,
მე მწამს, რომ ვიცნობ მხატვარი კაცის ქალიშვილს, რომელიც მუდამ მასმევს ერთ ჭიქა ღვინოს,
მე მწამს, რომ შეიძლება ვინმეს ესიამოვნოს ჩემი ნაჯღაბნის წაკითხვა, მიუხედავად იმისა, რომ ხშირად ვიმეორებ ერთსადაიმავე სიტყვებს,
მე მწამს, რადგან არ მაქვს შიში სიტყვებისა, რომელიც ყოველი გაღვიძებისას ჩამესმის ყურებში: memento mori...