ვიზრდებით ერთმანეთის თვალებში,
დღითი-დღე და წლიდან წლამდე,
მოვდივართ ოცნებით, რომ
შევცვალოთ ჩვენივე მამები, დედები,
ბიძები თუ დეიდები
და უნებურად
ვაბერებთ,
ვეცილებით,
მერე ვტკენთ
და ვკლავთ,
ვეუფლებით მათ ქონებას,
მათ შექმნილს,
მათ ოჯახებს.
ხშირად ვაფასებთ და
გადავაფასებთ,
იმას, იმათ,
ვინც არ ვყოფილვართ ჩვენ
და
რასაც არ ქვია ჩვენი.

ჩვენს მერე ისევ მოვლენ,
მოვლენ და მოგვკლავენ,
მერე კი სიყვარულით
ტონიან ძეგლებს დაგვიდგამენ,
სახსოვრად...

ალბათ ვიმსახურებთ...