ბნელოდა.
სიჩუმე ობობის ქსელივით
ებლანდებოდა ღამის მდუმარებას.
გელოდა სული, შენეული,
ელანდებოდა შენს სხივთან არევა.
ფიქრობდა,
ფიქრთან ერთად იწვოდა,
მაჯებს ეღვენთებოდა დრო
და ჩემს აჩრდილს  იკრობდა,
ხელისგულზე იქრობდა.
ქარი უბერავდა შეგრძნებებს,
მოხვეტილს.
შენ არ მოხვედი.
არც მინდოდა მოსულიყავი.
შენი ლოდინი უფრო მათრობდა,
აუხდენელი ნატვრა უფრო იყავი,
ვაგროვებდი თბილ წუთებს,
ვადნობდი ლოდინს,
მუშტებში გითბობდი იასამანს,
საბანს არ ვხდიდი ვნებას.
არადა...
გელოდა სული, შენეული,
ელანდებოდა შენს სხივთან არევა.