მზის სველი მზერა გაყინავს ყველას, ოღონდ არა მე..
გაზახულს შეეჩვევა თეთრი მოჩვენება სახელად „მე“ და ააწიოკებს ნუშებს და ატმებს შეშლილი ქარი..
დაათოვს დედამიწას მრისხანე სიხარული და დატოვებს უჟმურ ნაკვალევს საფეთქელზე..
მერე ცის სილურჯე მოიცავს შემთბარ შუადღეს და დაჟონავს ნარინჯისფერ ფიქრებს პლანეტის გულამდე ..
ძველ სურათებში წაიკითხავს ვიღაც მოხუცი „მეს“ და გაცოცხლდებიან პატარა პლანეტები მახსოვრობიდან..
არც ფიფქების თბილი სიცივე და არც მზის სხივების ჩურჩული, მხოლოდ სინანული მოვა წარსულიდან..
მხოლოდ სინანული და სულელი სევდა..


___

დამაგვიანდა .. სადღაც სამუდამოდ დამაგვიანდა. მზესთან პაემანზე დამაგვიანდა, არადა ვინ იცის რამდენხანს მელოდა , მეკი .. მეკი ვზივარ და ჩემთვის ვწუხვარ.
ვწუხვარ რომ ყოველთვის მაგვიანდება. ვწუხვარ რომ ყოველთვის მეშინია და ვწუხვარ იმაზეც რომ ვწუხვარ..  და რამეს ცვლის ვითომ წუხილი? ალბათ არაფერს..  ვითომ?
არ ვიცი და ვიცი კიდეც, ოღონდ არ ვუტყდები საკუთარ თავს.. არ ვუტდები იმაში რაც ჩემშია, ვუარყოფ , ვიშორებ , ოღონდ მინც  რჩება ჩემში .. მერე ვმალავ.. ვკუჭავ და სულის კუთხეებში ვჩურთავ ფეთხუმად.. მაქვს! მე ყველაფერი მაქვს და მაინც ჩუმად ვწუწუნებ. ვწუწუნებ რომ მაქვს, არადა რომ არ მქონდეს, მერე ხომ იმაზეც ვიწუწუნებდი.
ცაში ვიხედები და ღრუბლებს თვალებით ვფანტავ.. მერე გუბეში ვიყურები და იქ ჩემს თავს ვხედავ და ვამჩნევ რა ცოტა ვარ.. ისევ ცაში მინდა ყურება , იქ მე არ ვარ.. იქ ის სამყარო მხვდება სულ რომ მინდა და მაინტერესებს.. ღუბლებში ის შევამჩნიე. მზე..
მგონი ვერ შემამჩნია, მიეფარა ფუმფულა ღრუბელს. მე კი მეწყინა ..