ყოფიერებას ისევ უმზერ
ლოიალურად,
კლავიშებდაღრღნილპიანინოს
აროიალებ,
უწინდებურად იხიბლები ხილვით
ფარულით,
აკვირვებ ბილიკს, უნაბიჯოდ
როგორ იარე.

მაინც ვერ მალავ შუბლზე ღარებს,
აზრზე იარებს,
გახუნებული დღიურივით გდიხარ
თაროზე,
განიცდი სიკვდილს, როგორც წესი,
რომ აგვიანებს
და იმ სიცოცხლეს, არასდროს რომ მთავრდება
დროზე.

მიუხედავად ყველაფრისა, შენ
იზიარებ
ქარისწისქვილთანშებრძოლების
ჭეშმარიტებას,
და იმ სულწერას ბავშვობიდან რომ
გაზიარეს
ყველაზე ბასრმა იარაღმა ქვეყნად -
სიტყვებმა.

სიტუაციებს აგემოვნებ ყოველი
მხრიდან
გულის ჭვლებივით სერავ გრძნობებს,
ნალოლიავებს,
ირეალური რეალობა მაინც
გიზიდავს,
და ხმადაკარგულ პიანინოს
აროიალებ.