შენ
მწუხარე ხარ,
როგორც ციხე, ციხე არმაზის,
საუკუნთა მოქცევა რომ დაილეწა,
მკერდზე ტალღებად...
შენს სიახლოვეს
გული ისე სხვაგვარად მიცემს...
ისე ფრთხიალებს...
ისე წვალობს...
ისე ანცდება...

გადაისარკა
მცხეთის თავზე
ვარსკვლავთა გუნდი...
სინანულებად ჩამომისხდნენ
რწმენის ბატკნები...
ახლა შენს მოსვლას ძველებურად
უთქმელად ვუცდი,
რომ გზა-სავალზე გაგიფინო
ჩემი
ცრემლის
ბრილიანტები...