-----------------------
ფანჯრის წინ მჯდომი სონეტებს ვწერდი,
ქარი კი ხის ტოტს ურტყამდა სარკმელს,
ალბათ ხვდებოდა რომ მასზე ვწერდი,
მე ჩემი გული კვლავ ქართან მამხელს
            -----------------------
ცა ჩუმად ტირის და მისი ცრემლი
ისევ ეცემა ხმელ დედამიწას
ცდილობს გაალღვოს და დაასველოს
ეს ამაზრზენი, პირქუში მიწა
            ------------------------
ისე გაალღვოს როგორც ოდესღაც
მან მე გამილღვე ეს ხმელი გული
და აგრძნობინა მას რომ არსებობს
გულის გამთბობი ეს სიყვარული
          -------------------------
იყო ოდესღაც მე მასზე ვწერდი
მასზე ფიქრებში ვათევდი ღამეს
ქარი კი ხის ტოტს კვლავ არხევს ძლიერ
მას არაფერი ხომ არ ადარდებს