ნაწარმოებები


გამოცხადდა კონკურსი ლილე2026 . იხილეთ ფორუმზე კონკურსების განყოფილებაში     * * *     გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: rono101
ჟანრი: სხვა
ამ ჟანრის ნაწარმოებები არ ფასდება
23 აპრილი, 2010


ბაჩო აბრალავას ხსოვნას...

უნივერსიტეტის ფანჯარასთან ვდგავარ მარტო და ვიყურები, უბრალოდ ვიყურები, არც კი ვიცი სად. ხმაურია... უწესრიგო ბგერათა ყოველი იერიში მძაბავს და ტანში ტკივილად მივლის, თავიდან ბოლომდე. ვგრძნობ რომ ჩემს წინ რაღაცამ ჩაიარა, მე კი მხოლოდ იმას ვამჩნევ, რომ გაურკვეველი ფორმის სიყვითლე ნელ-ნელა მიახლოვდება, იზრდება და მასთან ერთად მატულობს ხმაურიც... შემდეგ ეს სუყვითლე ასფალტს ეენარინჯისფერდება და საბოლოოდ უჩინარდება. თითქოს ხმაურიც მას გაჰყვაო და უცებ სიჩუმეში უკიდეგანო სიცარიელე ვიგრძენი, სიმარტოვე... ვცდილობ როგორმე გამოვფხიზლდე, მაგრამ რაც უფრო მეტად ვუახლოვდები რეალობას, მით უფრო მიჭირს მისთვის თვალის გასწორება და ყველაფერი კიდევ უფრო ბუნდოვანი ხდება. ახლა თითქოს შემეშინდა კიდეც. სიჩუმემ იმხელა ვაკუუმი შექმნა რომ ფეხებზე დახედვისაც მეშინია, მეშინია, რომ ფეხებს ქვეშაც სიცარიელე არ აღმოჩნდეს, ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს კლდის პირას ვიდგე, არა, ქარაფთან, დიდი დაძინების ქარაფთან. დაბლა კი ისეთი ყრუ და ბნელი სიჩუმეა, როგორიც არასდროს... უეცრად ნაცნობი ბგერები მომესმა, - hallelujah... hallelujah... მივხვდი, რომ კარგახანია ვიგაც მირეკავს და მე მხოლოდ ახლაღა შევნიშნე. დაბნეულობისგან ისე ვუპასუხე, რომ არც კი დამიხედავს ვინ იყო.
- გისმენთ...
მან კი სიჩუმით მიპასუხა. მეც ვდუმდი, არაფერი მქონდა სათქმელი. მოგვიანებით ისმის ტირილის ხმა...
- გაიგე?
- კი.
ვუპასუხე და კვლავ სიჩუმემ დაისადგურა. ხმოლოდ რამდენიმე წუთის შემდეგ ზუმერის გაბულმა წივილმა გამომაფხიზლა და მივხვდი, რომ უსავსობა მტკიოდა.
დაგვაკლდი ბაჩო...

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები