ზრზრზზზზზზზზრრრრრრრრრრრრ
რზრრრრზრზზზზზზზზრრრრრრრრ
-არა, არა და არა, ახლა რომ ავიღებ ყურმილს, მამაკაცურად, ერთი გემრიელად უნდა შევუკურთხო რომ შემეშვას. შემეშვაააააააას – წყობიდან საკმაოზე მეტად გამოსული და გაუწონასწორებელი, შიშველი ფეხებით ვხტები ლოგინიდან და ვწვდები გაწითლებულ ტელეფონს
-ალლლლლლლლლო (აქ აგრესიული და მტკიცე ხმის ტემრით)
-ალოოო, ისააააა, ზაური არ არის?
-ქალბატონო გუშინ ვაჟა გინდოდათ, იმის წინ იურა, დამანებეთ თავი რააა, სხვაგან ხვდებით, არ გესმით? ალოოო, ალოოოო, ფუა, ფუუუუუ – და მაშინ როცა უკვე ვაცნობიერებ რომ ქალბატონმა ყურმილი შემატოვა მონოლოგთან ერთად- ტფუუუიიი- ცოტა არ იყოს და სინანულითაც ვაგდებ ტელეფონს. მერე ვცდილობ გატეხილი ძილი შევაწებო ფიქრებით და ბალიშს ვიფარებ თავზე. იქნებ შეწყვეტილი სიზმარიც გაგრძელდეს, არა, მაინც რა მესიზმრებოდა, ნეტა რა? ნეტა...

სიზმარი

  დაგკარგე და მერე ისევ გიპოვე. არ მახსოვს რამდენი წელი გავიდა, იქნებ საუკუნეც, ან იქნებ სულაც სხვა ცხოვრებაში შევხვდით ერთმანეთს, მაგრამ მთავარია რომ გიპოვე... შეხვედრის ადგილი კარუსელი, სადაც უამრავი ბავშვი ტრიალებდა. ტუჩებდათხუპნულები, კიკინებით და ხელში ბუშტებით. ბავშვები რომლებზეც ერთად არასდროს გვიოცნებია, მარტო მე ხშირად... აქ ყველა ბავშვი ერთმანეთს გავდა, ყველა ერთად კი თათას...

თათა

  თათა სკოლის ეზოს ხშირად სტუმრობს. მუდმივად მოთხუპნული ტუჩები და სახე არასდროს უღიმის, ძველი და დიდი კაბა აცვია, თითები შავი... არა, განა შავგვრემანია, პირიქით, თუ დააკვირდები საოცრად თეთრი კანი აქვს, მაგრამ ალბათ ჭუჭყიანი სამუშაო აქვს...
  თათა არავის ესაუბრება. ჩემს გარდა. ჩემთვისაც მხოლოდ რამდენიმე სიტყვას თუ გამოიმეტებს და მერე ისევ ჩუმდება. სიმართლე რომ ვთქვა, მისგან არც არაფრის თქმა არ მჭირდება, ისეთი მეტყველი თვალები აქვს, ყველაფრის ამოკითხვა შეგიძლია. ვიცი რომ თათას ძალიან უნდა ისეთივე ჯადოსნური წიგნი ჰქონდეს, ამ შენობაში რომ ყველას აქვს და თანაც ბევრი...ის ქალი მოსწონს, დილიდან შუადღემდე რომ რაღაცეებს უყვება ბავშვებს და ხშირად იღიმება... სასწაულია მაგრამ თათას არაფერი უკვირს, სულ არაფერი და როცა მე მიკვირს მას ეღიმება...
  კიდევ დათუნია მოეწონა თათას... აი ერთ-ერთ ბავშვს რომ აჩუქეს ამ შენობაში მეგობრებმა...

დათუნია

  ჩემი ბავშვობის დროინდელი სათამაშო ალბათ 17 წელს მაინც დაითვლის. გახუნებულია და ხანდახან მეჩვენება რომ ასაკის ბრალია თვალები ისე სასაცილოდ დაუელმდა. მერე რა, მაინც ჩემი საყვარელი სათამაშოა და ბოლო-ბოლო სათვალეს ვუყიდი, დიდი ამბავი.
  მახსოვს, პატარა რომ ვიყავი, მის გარეშე ვერაფრით ვიძინებდი, მით უფრო მაშინ როცა დედას ჩემს გვერდზე აღარ ეძინა. ერთხელ არვიცი რატომ დამიმალეს, ალბათ იმიტომ რომ უკვე დიდი გოგო ვიყავი და სკოლაში სათამაშოს ვერ ვატარებდი, პროტესტის ნიშნად ჩემი გრძელი თმა მოვიჭერი. სასაცილოა, მაგრამ მას მერე ძალიან დიდი ხანი, ჩემი დათუნია გვერდიდან აღარ მომიშორებია. მერე სოფელში დავტოვე და ბავშვობა ჩავაბარე...

სოფელი

  სოფელი ყველაზე მეტად მაშინ მენატრება როცა ცუდად ვარ. აბა რა გითხრათ? დღეს უმრავლესობა ვინც ცუდად გრძნობს თავს ფსიქოლოგებთან გარბის. აი მეკიდევ, ვიღებ ერთ პატარა ჩანთას, შიგ მთელ ჩემს გარდერობს წიხლით ვტენი, მერე რის ვაი-ვაგლახით ვკრავ, ზურგზე ვიგდებ (გუდასავით) და უკანმოუხედავად გავრბივარ...
  საშინლად მიყვარს ჩემი ეზო და სახლი. ზაფხულში ტყეშია ჩამალული და ცოცხალი თვალით შეუმჩნეველია. ვხსნი ფანჯრებს, ვწვები გულაღმა ბებიაჩემის მოქსოვილ ხალიჩაზე, ვხუჭავ თვალებს და არაგვის ბუზღუნს ვუსმენ საღამომდე. საღამოს ჩემი ჯერია, მე უნდა მომისმინოს. ასეა რაც თავი მახსოვს...
 
მახსოვს

  მახსოვს ბებერი ტირიფები. ჩემი პირველი ლექსები მათ წავუკითხე. მერე ისიც მახსოვს, ორი წლის შემდეგ როგორ ჩამომხმარიყვნენ და გული დამწყდა. იმ ზაფხულს ერთი ბწკარედიც აღარ დამიწერია. ტირიფებიდან შენამდე მოვკალი ყველა ცარიელი სიტყვა. შენიდან აქამდე მოვკალი ოცნებები.  ახლა კი იმედებით ვიკვებები.
ბებიამ მითხრა:
-დაიძინე, და ხვალ როცა გაიღვიძებ ახალი კვირტები გაიზრდებიანო...

ვიღვიძებ

ზრზრზრზრზრზრზრზზზზზზზრრრრრრრ
რზრზრზრზრზრზრზრზრზრზზზზზზზზზ
-ჰოუ
-გეძინა?
-ხო...-და ვცდილობ გამოვფხიზლდე, მგონი ვიზმორები კიდეც (უზრდელი ვარ)
-ორ საათამდე როგორ შეგიძლია ძილი ვერ გამიგია
-ოოო, ნუ მებუზღუნებიიიი
-მიყვარხარ
-ჰოო?
-ჰო
-მეც
- ადექი, მზეა გარეთ ბას, მზეეე

გარეთ

-გამარჯობა თათა
- . . .
-არ მომესალმები?
-გამარჯობა... ეს რა არის?
-ეს მოხუცი სათამაშოა, გაიცანი, ბომბორა...
თათას ეშმაკურად ეღიმება და თვალები უციმციმებს...
  ჰო მართლა, დღეს თათას ტუჩები სულაც არა  მოთხუპნული და საოცრად სუფთა, ლამაზი თეთრი თითები აქვს...