1

Не самозванка — я пришла домой,
И не служанка — мне не надо хлеба.
Я — страсть твоя, воскресный отдых твой,
Твой день седьмой, твоё седьмое небо.

Там на земле мне подавали грош
И жерновов навешали на шею.
— Возлюбленный! — Ужель не узнаешь?
Я ласточка твоя — Психея!

2

На́ тебе, ласковый мой, лохмотья,
Бывшие некогда нежной плотью.
Всю истрепала, изорвала, —
Только осталось что два крыла.

Одень меня в своё великолепье,
Помилуй и спаси.
А бедные истлевшие отрепья
Ты в ризницу снеси.

                  13 мая 1918
     
1

მე შინ მოვედი! - არ ვარ თვითმარქვი.
პურისთვის გარჯაც არა მაქვს წესად.
ვნება ვარ შენი... და კვირის უქმე,
მეშვიდე დღე და მეშვიდე ზეცა.

იქ, იმ მიწაზე გროშის სანაცვლოდ
გულს ქვა მეკიდა, ვიყავ მსახური!
შმაგი სატრფო ვარ! - ნუთუ ვერა მცნობ, -
ფსიქეა - მერცხლად გარდასახული!..

2

ჰა, მოალერსევ, ეს ჩემი ფლასი,
ადრე რომ ერქვა ნაზი სხეული,
მთლად გაიცრიცა ის სილამაზე,
მხოლოდ ორი ფრთა შემრჩა ჩვეული.

შემმოსე შენი დიდებულებით,
გადამარჩინე, მადლი გაიღე...
ხოლო ძონძები ღარიბულები,
შესაწირავად - ტაძრად წაიღე!

                        13 მაისი, 1918

                                თარგმანი ჟუჟუნა ხაჯიშვილის