ისე მიყურებ,
ვითომ ჩემი თვალები ორმაგი მინა იყოს, ჩამსხვრეული,
ან ფრთების გარეშე დარჩენილი
ქარის წისქვილი
ხევში.

ტბები ისეთივე მეთოდებით უკავშირდებიან ერთმანეთს,
როგორც კარგად გამოცდილი ჯაშუშები
დავალების შესრულებისას.

მე და შენ სიჩუმე გვემუქრება - 
ბნელი და ბებერი სიჩუმე.

გამჭვირვალე სხეულებით ავირეკლავთ დღეს,
და ღამეს,
და ღამეში გაყურსულ ყველა საგანს,
და ხანდახან გამოვჩნდებით ტბაში,
ერთმანეთში გაჩრილი კიდურებით და
მთვარის ნამსხვრევებით
შუბლზე.

რატომ არ წერო? - მეკითხები...

რა უნდა ვწერო? -
ჩემი წილი ცა ჩამომექცა...
ან რა უნდოდა ჩემი წილი ცის ჩამოქცევას?!.

სულის შებერვა...

მეტი?..
მეტი არც არაფერი...