НАРОД

Его и пуля не берет,
И песня не берет!
Так и стою, раскрывши рот:
-  Народ! Какой народ!


Народ - такой, что и поэт -
Глашатай всех широт,  -
Что и поэт, раскрывши рот,
Стоит - такой народ!


Когда ни сила не берет,
Ни дара благодать,  -
Измором взять такой народ?
Гранит - измором взять!

(Сидит - и камешек гранит,
И грамотку хранит...
В твоей груди зарыт - горит!-
Гранат, творит -  магнит.)


...Что радий из своей груди
Достал и подал: вот!
Живым  - Европы посреди  -
Зарыть такой народ?


Бог! Если ты и сам -  такой,
Народ моей любви
Не со святыми упокой -
С живыми оживи!

                  29 мая 1939

      ხალხი

არ ეკარება სასტიკი ტყვია,
არ ეფერება სიმღერა ალხი!
და ვდგავარ, ასე, ჩემთვის, პირღია:
- ხალხი! - და მერე როგორი ხალხი!

ხალხი ისეთი, დახეთ, პოეტიც -
ვინც ფლობს სამყაროს სუნთქვას და ძახილს, -
გაკვირვებისგან დასხმია რეტი
და დგას პირღია, - ასეთი ხალხი!

ნირს ვერ შეუცვლის პირქუში ძალა,
არარად უჩანს ნიჭი, ღირსება,
დაუძლურებით მოდრიკავ განა?
გრანიტი მაინც არ შეიცვლება!

(ზის - აწახნაგებს კენჭებს მარხული
და სიგელ-გუჯარს სიკერპით იცავს...
აცხუნებს მკერდში ღრმად ჩამარხული
ძოწი, რომელიც მაგნიტად იქცა!)

როგორც რადიუმს, უბიდან ხელით
ამოასხივებს... და იწვდის: ნახეთ!
შუა ევროპის მკვიდრები ძველი
დავმარხოთ ცოცხლად - ასეთი ხალხი?!

ღმერთო (შენ თუ ხარ ამგვარი სწორედ),
ხალხი, რომელიც უზომოდ მიყვარს
ნეტართა შორის კი არ აცხოვნე,
ამქვეყნიური ცხოვრებით ღირსყავ.

                20 მაისი, 1939