ვარვარებდა ნათურა და ათბობდა მაგიდას.
მას კი სულ არ ედარდა, კოხტად წვიმა რომ ცრიდა.
აფრთხილებდა გზადაგზა დაფლეთილი წიგნის ყდა,
რომ შორს იყო სავალი დედამიწის ქერქიდან.
ისევ ჩვენთან რომ დარჩეს მოწოდება გმირობის,
გადავაგდოთ ძველი და შევიძინოთ ახალი,
თორემ ჩვენი წოდება გვიხუნდება ზამთრობით
და ნაქები ანბანით გადავცვივდით ზარალში.

მზე ცუნცულებს, ლამაზად გაყაყაჩოებული,
უცხო პლანეტელივით თავზე ადგას ღრუბლები,
უტრიალებს გარშემო ცა და მიწა
მხატვრული,საოცრად მოკაზმული, ზეციური ფერებით
მთა და ბარი აბურძგლა წითელქუდა ბალახით,
დააფრქვია ტყე-ველში საამური სურნელი.
ხოდა, ესეც კარგია, დავუფასოთ ამაგი.
სიყვარული ვარიგოთ, გადმონაშთი ბუნების.