ყველამ  იცით  ეს  ქვეყანა,

რა  იყო  და  რა  დარჩა!

/ამბობენ  რომ  ივერია 

არა  ერთხელ  გადარჩა!/

ბრმა  იძახის –„ეს  რა  ვნახე!„

–ყრუ  კი  შეძრწა  ხმაურმა,

ქუჩის  ქალზე  აღარ  ვამბობ,

მოკლა –შაქრო  ბრაუნმა!

მდიდრის  საქმედ  იქცა  იჯდეს,

მათხოვრები  დადიან,

ლუკმა  პურის  საშოვნელად  -

თურმე  რას  არ  ჩადიან!

აბა  ვნახოთ  რა  გვაქვს  ჯამში,

ან  რას  ველით  მომავალში?

ან  რა გვინდა რა მოგვბეზრდა,

მტერზე  რა ვთქვა მუდამ გვზდევდა!

მუშას  საქმე  აღარააქვს,

იმედების  გუდა  დააქვს!

გლეხის  შრომაც  მზემ  გადაწვა,

სხვაც  ჯავრისგან  ლოგინს  ჩაწვა!

ბავშვებიც  არ  თამაშობენ,

სოტოვებით  ამაყობენ,–

/თუ  კითხულობს  სახლში  ნეტა,

–„როდის  მოვა  მისი  დედა!„/

როდის აჭმევს  მის  თბილ საჭმელს,

რატომ  იხდის  ასეთ  სასჯელს?

ვინ  აუხსნის, ან კი  რისთვის,

ყველა  ცხოვრობს  მხოლოდ მისთვის!

ვიღას  ახსოვს  სახლის  სითბო,

შეიცვალა  ყველა  თითქოს!

ჭკუას  გიჟს  თუ  ვეკითხებით –

მეტი  არც  ჩვენ  ვეღირებით!

ყველამ  ვიცით დღეს–დღეობით,

ჩვენი  ნებით  რამდენს ვითმენთ!

ეხლა  კითხვაც  დავასრულოთ

და  ნელ–ნელა  გამოვფხიზლდეთ!