ვითამაშოთ ლოთაობა!არ გინდა?
მე დავლევ და შენ გამიგე რაც მინდა,
დაეწაფე ჩემს გალეშილ ბაგეებს
და არ მითხრა,რომ სიმთვრალე არ მშვენის.

ამირიე კახურივით გონება,
ღრმად მისუნთქე,შეიგრძენი სულეთი,
კანი დამწვი,მომაშორე დროება,
რომ სამყარო იყოს უკვე სულერთი.

ვინავარდოთ ამ ცისმარე ღამეში,
დაგვინახონ ვარსკვლავებმა,ღმერთებმა.
გადმოგვხედონ და გვიყურონ სარკმელში,
ორი გული,თურმე როგორ ერთდება.

შემომხვიე მოლოთავეს ხელები,
რომ ნეკნებმა ამიტეხონ ყვირილი.
დამაბნიე ამ ცხოვრების ღელეში,
გამაგონე მზის მამალის ყივილი.

დამეწაფე,შემსვი ბოლო წვეთამდე,
რომ სიყვარულს უკვე ტუჩით ძერწავდე.
დამეხატე,მთელს სხეულზე გულითაც,
უფუნჯოდაც შეგძლებია რომლითაც.

დამავიწყე,ყველაფერი,რაც იყო,
რომ ერთხელაც ჩვენი გზები გაიყო.
დამავიწყე,ყველა სევდა,ტკივილი
და მამყოფე ვით ცხოვრების ბილიკი.

რომ შეგეძლოს სიარული ყველგან და
გაიკვალო გზები ყველა მხარეში,
არ დატოვო ბილიკები უშენო,
გახდე ელჩი ჩემი სულის მხარეში.

გათენდება,ვიცი,ყველა გაქრება:
მთვარეც,ზეცაც,ის სარკმელიც უხეში.
შენც გაქრები,კახურს თავს დაახურავ
და დამტოვებ ვიღაც უცხოს უღელში.