დამწყვდეული ვარ უსაჭმლოდ სიბნელეში,
შვიდში ხუთჯერ ნამცეცს თუ მესვრი,
აღარ მაჭმევ შეხებასა და აღარც კოცნას,
ალბათ იცი,რომ შემიძლია მოცდა.
ახლა მაგდებ,ექვსი წლის მერე?
შენით გამძღარი დიეტაზე დავჯდე?
ვერ ედრება მაგ თვალებს მთვარე,
შენი სუნის გარეშე ყოფნა,ღმერთო დამიფარე,
უშენობით უსასრულო წამი დავითვალე,
ვგრძნობ,რომ უკვე სულ დავშრები მალე.
უიმედო მგალობელი ვარ მე,
ბარგს ავიღებ მოვიხურავ კარებს,
თან წავიყებ სასიკვდილოდ ვალებს.