მე შენი მზერა დამდის თმებზე,
ამბორს ნაქურდალს
ვიჩემებ, თითქოს,
მეტი ქვეყნად აღარა მსურდეს.

ცას ვეფერები ვარსკვლავებზე
თვალებს დავხუჭავ,
და სტრიქონ-სტრიქონ,
უნებურად, ვაჩერებ სუნთქვას.

სუნთქვას, რომელსაც,
როგორც წესი,
ყოველთვის ვზღუდავ,
ვეჩვევი მშვიდად
გარდაუვალ მერმისს არყოფნის.

ფიქრდამძიმებულ ნაბიჯებით ვაბიჯებ მუდამ,
ორივე მხრიდან მივაცილებ ჩემივე პროფილს.

დღედაღამ ვბოდავ,
დავალაგებ სიტყვებს და ვბურდავ,
საიდუმლოებს ვაჭაშნიკებ ლექსად განდობილს.

ადამის მოდგმა
კვლავ იცვლება ჭუჭყზე და ხურდას
ძნელად თუ ნახავ ათრთოლებულ ხელზე
მათხოვრის.

შემოქმედისნიჭმინიჭებულ
იშვიათ შუბლებს
მაცნობს ბუნება,
ხელოვნების ავტორთ ავტორი...

ბოლოს_
გადაღლილს,
გადახვეწილს,
ცოდვიანს,
უძღებს,
მიბრუნებს ღმერთი_
არსებობის ლიტერატორი.