ვწყვეტ, რომ კმარა და ჰორიზონტზე ვხრი თავს გადაღლილს,
შენს მხარეს ფიქრებს მერამდენედ ვუწყობ გენოციდს.
ვდგავარ ამ პოზით, შემიძლია უფრო სადამდეც,
მდგომარეობას კი ვამართლებ ჩემთან "ვერ ყოფნით".
ცოტა ხნის შემდეგ შენი მხარი პოულობს ჩემს მხარს,
აქ კი ძნელია შემოხედვის ასე დათმობა.
და მეც საკუთარ სხეულს უხმოდ, თითქოს ვრთავ ნებას,
რომ მაგნიტივით მიიზიდო, უკან გამოგყვეს.

აქ ვხვდებით თვალებით...

მერე ვუბრუნებ ქაოსურად არეულ ფიქრებს,
ჰორიზონტალზე შეჩერებულ მდგომარეობას.
ვხედავ, რომ ხალხის ყურადღებას ზედმეტად ვიქცევ,
მარჯვენა ხელით ვცდილობ ყველას ერთად ვეომო.
შენი ხმა მესმის, მკაფიოდ და შეუჩერებლად,
და ვცდილობ ასე დაგინახო, წარმოგიდგინო.
რომ ჩემში, უფრო მტერის სახით, მტრულად შეგება,
რომ ვეღარ შეძლო ჩემში, ციცქნა მიწა იყიდო,
რომელიც ალბათ მდებარეობს მარცენა მხარეს...

მერე მეორე მხარი გრძნობს, რომ ახლოს მოხვედი,
ისევ ძნელია შენი მზერის ასე დათმობა.
და რა თქმა უნდა, მეც ხელახლა ნებას ვრთავ სხეულს,
რომ ბოლო-ბოლო დაივიწყოს და შენ გამოგყვეს!

აქ ვხვდებით თვალებით და...მე ისევ უკან ვიხევ...

   

                                                                                                                                                            __თამუნია__