მე დამესიზმრე წუხელ ღამით, ძლიერ ყინვაში,
გაყინულ ხელებს მითბობდი და შუბლზე მკოცნიდი.
მე დამესიზმრე მაშინ, როცა ქარი დაჰქროდა და
სიჩუმეში ვსაუბრობდით და ვერცა ვგრძნობდით,
რომ სიყვარულმა ჩვენს ფანჯრებთან კვლავ ჩაიქროლა.
და მიიმალა სადღაც შორს, მიუსავლეთში.
ქარის ზუზუნი ყურს ახშობდა და გულს კუმშავდა,
შენც მიდიოდი,დაბრუნებას აღარ ლამობდი.
მე დამესიზმრე,მაგრამ უკვე აღარც მახსოვდა,
რომ ქარის ნაცვლად, მე დავძრწოდი თავშესაფრისთვის.