მხატვრის ფიქრები ყოველთვის განსხვავებულია. მხატვრებს ყოველთვის განსხვავებული მუზა, განსხვავებული ფიქრი და სრულიად განსხვავებული ცხოვრების ხედვა აქვთ. მათი გონება მუდამ რაღაც შეუწვდომელს წვდება, მუდამ ცდილობს პიკს მიაღწიოს მაგრამ ამას ვერ ახერხებს იმის გამო, რომ ყოველი შესრულებული ნახატის შემდეგ ახალი პიკი ჩნდება და მხატვარი მიზნად ისახავს მის დაპყრობასაც.
      მხატვარს უფრო მეთი შეუძლია ვიდრე მწერალს........?
  ორივე ხელოვანი თავის შინაგან მდგომარეობას სწორედ თავისი გამომხატველობისთი საშუალებით გვიჩვენებს. მწერალს, მიუხედავად იმისა იგი პროზაიკოსია თუ პოეზიის ლამაზ რითმებს იყენებს, ყოველთვის უფრო მეტი გასაქანი აქვს ვიდრე მხატვარს. წერა შეუძლია ყველას. ზოგს კარგად, ზოგს ცუდად, მაგრამ ნებისმიერ ნაწერში შეგვიძლია გამოვარკვიოთ ავტორის სათქმელი. ამისგან განსხვავებით ხატვას ყველა ვერ მოახერხებს. რა თქმა უნდა მსგავსად მწერლობისა, მხატვრობაშიც არსებობს ცუდი და კარგი ნახატი, მაგრამ ნახატი თუ ზუსტად არაა შესრულებული, ავტორის სათქმელს
ვერანაირად გავიგებთ. უფრო მეთიც, იგი გაღიზიანებას გამოიწვევს დამთვალიერებელში.
    მაგრამ ეს ორი გამომხატველობითი საშუალება მაინც ძლიერ ჰგავს ერთმანეთს და რთულია იმის გარკვევა თუ რომელია უკეთესი. საბოლოოდ ყველა რწმუნდება, რომ მწერლობაც და მხატვრობაც გენიალური და ურთულესი საშუალებაა ხალხთან ურთიერთობის და სათქმელის მკაფიოდ გამოხატვისთვის.
  ზოგი დამეთანხმება, ზოგს ალბათ საწინააღმდეგო აზრიც გაუჩნდება, მაგრამ ამ მოსაზრებით, ვფიქრობ, ბევრი დაფიქრდება თუ რომელია უკეთესი და მკითხველს საკმაო თავსატეხს გავუჩენ. მთავარიც ხომ ეს არის ცხოვრებაში, რაც შეიძლება მეთი ფიქრი და თავსატეხი, რომლის ამოხსნაც დიდი წვალებას მოითხოვს.